Monday, April 20, 2009
Passport TO HELL
Saturday, April 18, 2009
Choosy Ako. Call Center kaya?
My brother just went home from his 3-hour confinement due to allergies to certain medications. Nakwento niya na nakita niya raw ang dati niyang classmate na I.T ang natapos. Nagwowork daw sa isang regional hospital as taga sulat ng mga pumapasok ng ospital. So he's underemployed. Ang thoughts ko naman about it, it's okay kung hindi in lined sa natapos mo ang current job mo, as long as the compensation is good. Sabi naman ng mommy ko, nasasabi ko lang daw iyon dahil di ko pa nattry mag apply ng trabaho."Choosy ako mommy. Ayaw ko ng job na hindi tama ang compensation." Eh ano naman kaya ang ibig sabihin ng mommy ko? Na okay lang kahit nakapagtapos ako ng college at ang magiging trabaho ko eh janitor para lang hindi ako mabakante? Ayaw ko nga. Hindi naman ako naghahangad ng managerial position at this time kasi naman fresh graduate ako at wala pa akong experience. Call center. Okay sa akin yun. Kasi kahit hindi in lined sa field ko, at least hindi ako talo pagdating sa compensation. hehe. yun lang naman ang ibig ko sabihin. Hindi lang ako naintindihan ng nanay ko. According to the government, madami daw trabaho dito sa Pilipinas. Hindi lang daw talaga qualified ang mga applicant. Kung isang araw ma realize ko na dapat hindi ako mamili ng trabaho, babalitaan ko ang nanay ko. Pero I doubt kung mangyayari yun. Hehe.Friday, April 17, 2009
Wisdom Tooth. What the heck?
Thursday, April 2, 2009
PAL (Palamunin Abusado Losyang)
I woke up this morning with a smirk on my face when i read the message on my phone sent by my former classmate. I'd like to quote what he sent, "Habang kaya ka pang buhayin ng magulang mo, di ka pa dapat maghanap ng trabaho". That's the worst quote I have ever read. It's completely out of this world. LOL. Maybe it's a values thing. Like, graduate ka na at the age of 20/21, ang parents mo ay malakas pa and they're both on their late 40's and both employed at ikaw ay solong anak o bunso sa isang libong magkakapatid at ang mga kapatid mo naman ay doctor na, engineer or attorney tapos ikaw na fresh graduate ay walang balak maghanap ng trabaho dahil may magpapakain naman sayo. Aba, nakakatawa naman ang ganyang disposisyon sa buhay. Sa Amerika, as early as 16 ay nagtratrabaho na sila para pag ipunan ang college tuition fee. Ano nga naman ba ang pakialam ko sa mga ayaw pa magtrabaho di ba? Di naman ako ang nagpapakain sa kanila. WRONG. Ang dinadaan nilang kalsada pag papunta sila sa gimikan ay galing sa tax ng taong bayan. Mga taong nagtratrabaho habang sila naman ay nakiki-apak sa maayos na daanang pinaghirapan ng iba. Nakakasuhan ang mga ganyang palamunin. at walang kontribusyon sa lipunan. Tayong lahat ay mag obligasyon na tulungan ang bansa natin hanggang sa abot ng ating makakaya. It's stated in our constitution. At one point may kasalanan din ang magulang ng mga tambay. And of course parents would forever defend their children no matter what but the thing that they never considered the day they decided to let their children grow old without helping themselves is that the whole community is affected by this. Trust me. Kahit saang angle tingnan, super wrong talaga ang maging tambay by choice. Eh di sana ginawa na lang silang pilay kung ayaw rin lang nila tumulong sa pamilya mo at sa pilipinas. Kaso ang masaklap, kung sino pang may kapansanan ay siya pang nagbabanat ng buto. Lame excuse pa ng iba, wala raw taong perpekto. Wala namang humihiling na maging perpekto sila. Maging functional lang sila sa lipunan by being a tax payer or simply being not a burden and a contributory sa kahirapan ng bansa ay sapat na para maituring silang taong may kwenta. Nakaka losyang ang tambay. 70 percent ng tambay na nasa 20's eh mukha ng 30 years old. LOL. Teka, dedefine ko muna ang tambay ayon sa aking perception. Ang tambay ay yung wala ng ginawa buong buhay niya kung hindi manghingi ng pinaghihirapan ng ibang tao na pwde naman niya sanang maibigay sa sarili niya kung gugustuhin niya lang. Ang tambay ay yung lahat ng kabatch niya sa college ay nakabili na ng bahay habang siya naman ay nananatili pa rin sa bahay ng ninuno niya. Ang tambay ay yung pag gising sa umaga, wala na siyang madadatnan sa bahay dahil lahat ng tao ay pumasok na sa opisina. Although meron din namang naitutuloing minsan sa bahay, nagwawalis, nagluluto at kung anu-ano pang trabaho na definitely walang kinalaman sa pinag-aralan niya sa college. Don't these people feel lost?Wednesday, April 1, 2009
11 Days and Counting
Nasha-schock naman ako masyado kapag tinatawagn ko si Rea. Sabay tili on top of our lungs pa ang drama namin. Walang araw na hindi namin napag-uusapan ang pag-aaply sa work and all about the future. Nakaka stress. Tapos na ang school days, bagong stress nanaman ang hinaharap namin ng bonggang bongga. March 21, 2009 ako grumaduate sa double degree course na Bachelor of Science in Public Administration and Legal Management (BS-PALM) sa St Paul University Philippines. ngayon ay April 1, saktong 11 days after that long-waited gratification day.Since wala namang bakasyon ang parents ko sa pagwowork, eh di as usual, mondays to fridays aalis sila ng house ng 8am, ako naman ay nanonood ng tv, nag-aantay lumayas ang mga tao sa bahay para masimulan ko ang paglilinis at pagbalik nila ng 5pm, dinner naman namin ang aasikasuhin ko. Kumusta naman yun. Parang Domestic Helper lang. Nung first 5 days ng bakasyon ko, masaya naman at stress-free. Pero nung lumipas ang ilang araw, napapansin kong paulit ulit na ang nangyayari. Para akong zombie na nakaupo sa couch habang nag-aabang ng magandang pelikula sa tv. Minsan pa nga pati mga 1960's na pelikulang PIlipino pinagtitiyagaan kong panuorin with all the black and white effect. Sinusulit ko lang naman ang bakasyon galore moment ko. Di ko naman na ito magagawa once na nagstart nako mag work. Don't get me wrong, may plano naman ako magtrabaho. In fact, excited ako to work. Yun nga lang, hindi ko pa naiisip kung san ako mag-aapply. Hindi ko problema ang qualifications, kasi may bonggang bonggang degree naman ako, DEGREES pala at civil service eligible pa ko. Problema ko lang kung saan ko ba talaga gustong magwork. Ang taray, habang ang milliong milliong tao, papasukan kahit anong work, eto naman ako, namimili pa. Some of you might think na nasasabi ko lang to dahil di ko pa nararanasan ang real world at oras na umalis ako sa comfort zone ko ay maiintindihan ko rin na hindi dapat namimili ng work. Wala ba akong karapatang mamili ng work? Isa pa, wala akong balak umalis sa comfort zone. Define comfort zone muna. LOL. Basta may malinis na tubig at bahay ok na ko dun. Pero i'm kidding. haha. Isa pang confusion, gusto kong mag law school. Gusto naman kaya ng law school sakin? Naniniwala kasi ako na saka ka lang mag law school pag sa tingin mo, yun ang calling mo. Ano bang senyales na yun na talaga ang calling mo? After ng Holy week, magsstart nako mag apply for work, so wish me luck. Hoy, GOOD luck lang ha, wala ng iba. hehehe. =D The War at Home by Chip Tsao
Updated April 01, 2009 12:50 AM
The Russians sank a Hong Kong freighter last month, killing the seven Chinese seamen onboard. We can live with that-—Lenin and Stalin were once the ideological mentors of all Chinese people. The Japanese planted a flag on Diàoyú Island. That's no big problem-—we Hong Kong Chinese love Japanese cartoons, Hello Kitty, and shopping in Shinjuku, let alone our round-the-clock obsession with karaoke.
But hold on-—even the Filipinos? Manila has just claimed sovereignty over the scattered rocks in the South China Sea called the Spratly Islands, complete with a blatant threat from its congress to send gunboats to the South China Sea to defend the islands from China if necessary. This is beyond reproach. The reason: There are more than 130,000 Filipina maids working as HK$3,580-a-month cheap labor in Hong Kong. As a nation of servants, you don't flex your muscles at your master, from whom you earn most of your bread and butter.
As a patriotic Chinese man, the news has made my blood boil. I summoned Louisa, my domestic assistant who holds a degree in international politics from the University of Manila, hung a map on the wall, and gave her a harsh lecture. I sternly warned her that if she wants her wages increased next year, she had better tell everyone of her compatriots in Statue Square on Sunday that the entirety of the Spratly Islands belongs to China.
Grimly, I told her that if war breaks out between the Philippines and China, I would have to end her employment and send her straight home, because I would not risk the crime of treason for sponsoring an enemy of the state by paying her to wash my toilet and clean my windows 16 hours a day. With that money, she would pay taxes to her Government, and they would fund a navy to invade our motherland and deeply hurt my feelings.
Oh yes. The Government of the Philippines would certainly be wrong if they think we Chinese are prepared to swallow their insult and sit back and lose a Falkland Islands War in the Far East. They may have Barack Obama and the hawkish American military behind them, but we have a hostage in each of our homes in the Mid-Levels or higher. Some of my friends told me they have already declared a state of emergency at home. Their maids have been made to shout 'China, Madam/Sir' loudly whenever they hear the word "Spratly". They say the indoctrination is working as wonderfully as when we used to shout, "Long live Chairman Mao!" at the sight of a portrait of our Great Leader during the Cultural Revolution. I’m not sure if that's going a bit too far, at least for the time being.
Yang mongoloid na yan. Aba, may mga katulong rin naman na Chinese, anong feeling niya, SUPREME RACE ang pinaggalingan niya? Bawasan niya nga ang ignorance niya dahil ang pinanggalingan niya ay nagkaroon ng organ harvesting issue, human rights issue dahil sa marahas na pamamalakad ng kanilang leader, child slavery dahil kelangang kelangan nila ng pera, execution and torture, slave labor kung saan ang mga chinese workers ay ginagawang ignorante at mangmang dahil sa kanilang patakaran na 1 million hours a day dapat sila magtrabaho, male prostitutes na ayon sa nabasa ko ay may estimated 10 million pokpok na chinese at karamihan ay lalake, ang idiotic lead poisoning sa sarili nilang kapwa chinese, mangdadamay pa ng ibang bata dahil nga for export ang gatas nilang hindi man lang maintindihan ang label, feeling naman nila major language ang mandarin kaya kahit na for export eh super mandarin pa rin ang print ng covers!!! Eh bat ba galit na galit siya? Eh di sibakin na niya ang filipina helper niya at magpakamatay na siya ng bonggang bongga, puro siya satsat! Nakakakulo ng dugo yang conceited chinese mongoliod na yan.

